Bloggen als een boerin met kiespijn

Nou, zit ik nu met een Ding van heel andere orde : Kiespijn! Al enige tijd zo'n zeurend hoofd, niet erg genoeg om te klagen maar wel lastig. Vrijdagochtend uitgebreid met de Goedheiligman alle kinders van onze basisschool bezocht. Altijd weer genieten van die goed gelovige kleuters, heerlijk! Zo'n spanning in de lucht vermengd met de geur van versgebakken speculaas en natte pepernoten. Voor mij zeker het leukste feest van het jaar. Nadat wij voor de laatste keer "Dag Sinterklaasje" hadden gezongen, begon mijn kies zeer te doen en mijn wang te gloeien. Te harde pepernoot of te veel suikergoed?  Meteen tandarts gebeld: helaas, kon alleen een afspraak maken als ik voor 12-en had gebeld. Maar ja, toen had ik het nog niet!
Dan maar naar de huisarts, misschien was het wel een ontstekinkje in mijn kaak wat met een kuurtje zo te verhelpen was. De huisarts keek even in mijn mond, rommelde wat aan mijn kies en toen hij zag dat de tranen over mijn wangen stroomden constateerde hij dat ik toch maar naar de tandarts moest. Lekker....
Gelukkig kon ik op doktersadvies wel terecht, maar pas om half vijf. En dat terwijl de pijn inmiddels echt niet leuk meer was. Toen ik eenmaal aan de beurt was trof ik een zorgelijk kijkende tandarts, met een oude gebitsfoto. Hij mompelde iets over verstopte zenuwen, onafgemaakte behandeling, maar 2 kanalen en nog meer dingen die ik eigenlijk liever niet wilde horen. Hij hanteerde zijn boor gelukkig vakkundig en een uurtje later stond ik redelijk verlost en opgelucht weer naast de stoel, op de valreep klaar voor HET SINTERKLAASWEEKEND. Nou, dat pakte dus anders uit! Zaterdagochtend ging het nog allemaal prima, maar om een uurtje of 2 liep ik kermend door het huis. Dit zou ik niet redden zo. Om 18.00 uur weer naar de tandarts. De kinderen helemaal in de stress want we zouden toch....??? Weer een uur en een iets minder fijne bahandeling later kwam ik weer thuis, gewapend met zakjes poeder waar je olifanten mee kunt vellen, antibioticakuur en extra paracetamol. Zo ben ik het Heerlijke Avondje doorgehobbeld, maar ik was blij toen het laatste gedicht was voorgelezen en ik mijn bedje op kon zoeken.
Om een lang verhaal kort te maken (voor zover dat nog gaat), het is nog steeds niet over, ben afhankelijk van alle pillen en poeders die ik heb gekregen en wacht gelaten af hoe het zich verder gaat ontwikkelen. Niets voor mij, dit!